ไม่ได้จะมาบ่นถึงการขับรถที่ซิ่งปานว่าเป็นฟอร์มมูล่าวัน

หรือบริการแย่อะไรทั้งสิ้น ไม่ได้พางพิงนะจ้ะ

จะพูดถึงผู้โดยสารที่บังเอิญพบกัน

เป็นเูหตุการณ์ี่ทำให้ระลึกถึง และรู้สึกประทับใจ จนต้องมาอัพบล็อก 555+

 

    วันนี้ก็เหมือนเดิม เข้าชุมนุม สอนเด็กมั่ง สอนรุ่นพี่มั่ง รั่วบ้าง

เลิกชุมนุมเดินกลับมีเพื่อนๆไปส่งตามปกติ รอรถด้วยเวลาซักแป๊บพอที่จะเอาโดนัทตราปลาบปลื้มมากินเล่น

พอรถมา ก็โบกมือลาเพื่อนแล้วขึ้นรถตามปกติ ทันทีที่เห็นที่นั่งแรก ทางซ้ายมี

เราพบกับชายในชุดช่างกล หน้าตา รุ้สึกว่าคุ้นๆ + สายตาเหมือนว่าจะกวนตีนมากกว่า

เราจึงนั่งข้างหนังเก้าอี้่นั้นเพราะเป็นที่ว่างสุดท้าย ที่ไม่ใช่เบาะแรกนั่น

หลังจากจ่ายตังค์เสร็จ ชายคนดังกล่าว หันมามองหน้าแบบเต็มๆ (สายตากวนตีนเหมือนเดิม)

ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า จะต่อยกะชั้นรึไงยะ = ='' (ตบไม่เหมาะ สำหรับอิชั้นแล้วต่อยจะเหมาะกว่า)

มองหน้าหาเรื่องจริง และแล้วมันก็พูดขึ้นมาว่า "เคยเรียนอนุบาลนนท์ ใช่ไหม"

ช็อกกกก เด็กอนุบาลนนท์พลัดหลงมาไกลกว่าตรูได้อีกเหรอเนี่ย!!! เราเลยตอบใช่ไปด้วยควางอึ้ง

เพราะปกติเด็กโรงเรียนอนุบาลนนท์นี้ จะไม่รอด รัตนา เขมา ไม่ก็ ศรีบุญ น้อยคนที่จะได้ไปเรียนไกล

เกือบแตะเขตปทุมแบบเรา และเพื่อนๆที่อยู่สวนนนท์กับเราได้อีก

"จำได้เลยนะเนี่ยเธอจำเราได้รึเปล่"

"คุ้่นๆอ่ะ แต่จำไม่ได้ แล้วก็นึกไม่ถึงด้วยแหละ"

"เธอชื่ออะไรแล้วน้าาาาาาา พลอย แพรว อะไรเทือกๆนี้ป่ะ"

"ไม่อ่ะ ชื่อแพรรร"

"เออจำได้แล้วววว แพรแว่นห้อง 5 นี่เอง "

เราเรียนตั้งแต่ ป.1 - ป.6 ก็อยุ่ห้อง 5 มาตลอดเลย

พอเราถามชื่อมันบ้างด้วยความจำไม่ได้จริงๆ แต่ไม่ยอมตอบวุ้ย บอกให้ไปเปิดหนังสือรุ่นเอา

(เอาไปซุกไหนแล้วล่ะวา)

มันบอกว่า สวนนนท์ ที่เทคนิคดอนเมือง คือ "ทุกคนมีแฟน"

ฮากร้ากก ไปเอามาจากไหนนน โสดสนิทมีให้เกลื่อนนน 

มันถามว่า มีคนมาจีบไหมหน้าอย่างเค้าใครมันจะหลงผิด = = 

มันก็ง๊องแง๊งว่าโกหก ไม่จริง สวนนนท์มีแฟนทุกคนดิ (เอามาจากไหนพ่อคุณ) 

(ถ้ารุ้ว่าพฤติกรรมชั้นแอบเบี่ยงเบน มีแววได้ลงทันทีในป้ายถัดไปแน่นอน จึงไม่เล่า)

ฟังมันเล่าไป เอาโดนัทไอ้ปลื้มมากิน ชนิดคำเดียวทั้งลูก มันเห็นแล้วก็ถามว่า กินแบบนี้ทำไมไม่อ้วน

ไม่รู้เหมือนกันแฮะ 55555555555555555555+ 

 

คุยถึงอดีตสมัยประถม สำหรับการเรียงลำดับว่าใครเคยอยู่ห้องไหน

ครูอะไรเกษียรมั่ง สารพัดจะเรื่องอดีต ทำให้ภาพในอดีตที่ผ่านมา ลอยไปลอยมาในหัว

ทั้งเพื่อนเลย เหตุการณ์ต่างๆเอย รวมถึงอดีตเพื่อนๆในก๊วนและนอกก๊วน ที่อาศัยในละแวกเดียวกัน

ซึ่งมาฟังแล้วก็น่าสลดไม่น้อยจะเล่าพอคร่าวๆให้คนนึงละกัน

เป็นอุทธาหรณ์ได้ว่า "พ่อแม่ รังแกฉัน"

นาย อ. หรือ ไอ้ อ. ลักษณะ อ้วน เตี้ย มีใบหน้าที่แสดงถึงความโอ้อวดในตัวตลอดเวลา

อารมณ์ประมาณมัลฟอย แต่หัวมันไม่ทอง และไม่ขาว

พ่อเป็นสารวัตร ตอนนี้คงได้ยศพุ่งปรี๊ดๆไปแล้ว แม่เป็นคุณนาย

ทุกครั้งที่ใครมีเรื่องกะไอ้ อ.  ไอ้ อ. มักจะพูดว่า "อย่าให้เรื่องถึงพ่อ_ นะ ตายแน่"

ไอ้อ. มีเพื่อนร่วมก๊วน ที่จริงเรียกเพื่อนก็ไม่น่าถูก เรียกว่าลูกกระจ๊อกน่าจะถูกกว่า

เพราะไอ้ลูกกระจ๊อกทั้งหลายนี้ มักจะหาเรื่องชาวบ้าน

เป็นเครื่องมือในการทำเรื่องเดือดร้อนให้ชาวบ้านของไอ้ อ. เป็นประจำ

พอจะหาเรื่องกลับ หรือไปฟ้องครูมันจะถุกเรียกพบมาอบรม เมื่ออบรมเสร็จก็จะไม่มีอะไรดีขึ้น

พอหนักๆเข้า ก็ยังพูดซะอีกว่า จะคุยกับพ่อผมก็ได้นะ ถ้าอยากมีเรื่อง

พ่อของไอ้ อ. ก็พอกันเวลามีงานโรงเรียน ก็ชอบใช้เด็กคนอื่นมาปรนนิบัติลูกตัวเอง

ไอ้นั่นไอ้นี้ไปซื้อน้ำมาสิ เป็นต้น

ส่วนตัวเคยมีเรื่องกะมันครั้งเดียว ทำให้เกลียดเข้ากระดูกดำ

.

. 

 ปัจจุบัน ไอ้ อ. โดนพักการเรียนเนื่องจาก ไปทำเรื่องเฉียดคุกเฉียดตรางบ่อยเกินจะรับได้

รวมถึง การไปทำอนาคตผู้หญิง และลูกกระจ๊อกซึ่งสมัยประถมมันโคตรเจี่ยมเจี๊ยม เสียอนาคตทั้งคู่

โดยการโยนความผิดเรื่องผู้้หญิง ให้ไอ้ลูกกระจ๊อกนั่นรับผิดชอบแทน

ถ้าให้เดาแบบไม่ต้องคิดนาน ก็คงคำว่า "หรือจะมีเรื่องกะพ่อ _ " อีกนั่นแหละ

เห้อออออออ..... 

 

 

 ฟังเรื่องหดหู่มาได้ครึ่งทาง มันก็เล่าอะไรที่พอจะทำให้ยินดีได้บ้าง

มันบอกว่า ตอนมันขึ้นปีที่สอง (ตอนนี้) มันได้อยุ๋ห้อง1 จะมีคนได้คะแนนเยอะๆอยุ่

มันได้คะแนนเยอะที่สุดในห้อง เลยได้(ซวย) เป็นหัวหน้าห้องไป

อาจารย์ที่สอนพูดว่า เรื่องอะไรก็แล้วแต่ หากอยากปรึกษา ให้ไปปรึกษาหัวหน้า (อ่าว)

มีคนมาปรึกษาเหมือนกัน เยอะด้วย                      เรื่องเงินทั้งนั้นอ่ะ

อาทิ  เห้ย ไม่มีเงินกินข้าว   เห้ย ไม่มีเงินกลับบ้าน   ยืมตังค์หน่อยพรุ่งนี้วันเกิดเพื่อนจะสอยของขวัญ

ยัน เห้ย จะโดดไปควงสาว แต่ไม่มีเงินพาสาวเที่ยวเลย  (ซวย shift )

ถามว่าได้เกรดเท่าไหร่ล่ะ ถึงเยอะที่สุดอ่ะ

3.86 โอ้ ได้เยอะนี่หว่า ดีแล้วๆๆๆๆ

มันเลยเท้าความว่า ตอนมันอยู่อนุบาลนนท์ ครูซักคนที่จำชื่อไม่ได้ 

เคยชี้หน้ามันแล้วบอกว่า หน้าแบบนี้นะ ต่อไปคงได้เป็นโจร

กร้ากกกกกกก คำสบประมาทได้ผลจริงๆเลยค่ะครู~~~~~~~~~~

พร้อมกะบ่นให้ฟังว่า ตอนมันเรียนปีแรกมันก็โดด แต่โดดไปเรียนของห้องอื่น

มันลงไฟฟ้า แต่มันไปแอบเรียน ช่างกล ช่างเชื่อม สารพัดช่าง มันยังไม่รู้เลยว่าชอบช่างไหนกันแน่ 555+ 

 

มันบอกว่า จำหน้าเพื่อนเก่าทุกๆคนได้ แต่ไม่รู้ทำไมน้อยยยย คนจะจำมันได้

แถมซ้ำบอกว่า คิดถึงสมัยก่อน มันดีกว่าตอนนี้แหละนะ เวลาเจอเพื่อนเก่าทีมันก็จ้อยาวแบบนี้แหละ

เราเลยถามว่าแล้วตอนนี้มันไม่ดียังไง

ก็ สาวใจแตกเยอะ โดดเรียนก็เยอะ โดดทั้งห้องมีมันไปเรียนคนเดียวก็มี

อาจารย์ไม่มาดูแลนักเรียน มีแต่นักเรียนดูแลกันเอง  (ซึ่งน่าจะเรียกว่า ช่วยกันโดดซะมากกว่า)

ฟังดูแล้วรู้สึกสงสาร และรู้สีกว่าตัวเองโชคดีเหมือนกัน

เคยว่าโรงเรียนไม่ดีอย่างนั้นอย่างนี้ แต่มันก็ ยังรู้สึกดี มีความสุขกับปัจจุบัน...

 

ไม่ทันไรก็ถึงที่หมายที่มันจะลง ทิ้งท้ายด้วย

"ถ้าฟ้าบันดาลให้โชคดี คงได้เจอกันอีก ไว้คุยกันใหม่นะ"

เราก็โบกมือให้ เหมือนที่โบกให้เพื่อนๆ

 

นึกแล้วเสียใจเหมือนกัน ที่สมัยเราประถม เป็นคนที่มนุษย์สัมพันธ์แย่มากกกก มากกกกกกกกก

เพื่อนสนิทไม่มี และน้อยคนมี่จะ้เข้ามาเป็นเืพื่อนด้วย พูดน้อยจริงๆ

ถ้าสมัยนั้นให้เรียงลำดับสิ่งที่ได้จากโรงเรียน แน่นอนอันดับแรกคือเรื่องเรียน 

แต่เพื่อนคืออันดับท้ายๆเลยทีเดียว

 ในขณะที่ ตอนนั้นเราไม่ค่อยมีความทรงจำที่สวยงามกับเพื่อนๆในตอนประถมมากนัก

จึงรู้สึกไม่จำเป็นที่จะต้องพูดคุย หรือใส่ใจกับใครมากมาย พูดง่ายๆคือ ชั้นอยู่ของชั้นคนเดียว

จนในปัจจุบันที่จำเพื่อนเก่าๆแทบไม่ได้แบบวันนี้

 แต่เพื่อนคนนึง ที่เคยคุยกันไม่กี่ครั้งและไม่ได้สนิทอะไรนักเลย กลับนึกถึง และำพยายามนึกถึงชื่อของเรา

ทั้งๆที่เวลาผ่านไปแล้วถึง 5 ปี  แถมยังคุยกันได้อย่างสนุกสนานด้วยในวันนี้

มันเหมือนกับว่า เราเป็นคนที่แย่มาก แย่จริงๆ

 

นึกเสียดายเหมือนกัน ที่อดีตให้ความสำคัญกับเพื่อนๆ น้อยไป

แต่ในปัจจุบัน เพื่อน คือสิ่งที่เราคิดว่ามันคือสิ่งสำคัญอย่างนึง ถ้าไม่มีเพื่อนทุกวันนี้

เราคงไม่ได้อยู่ตรงนี้ไม่ได้ยิ้ม หัวเราะมีความสุข ถึงขนาดนี้ 

 

 

ขอบคุณนะไอ้ ....... ที่ทำให้นึกถึงอะไรๆในอดีตน่ะ  ขอบคุณจริงๆ