Graphic

สุดเหียก นักเรียนม.ปลาย หมดมุขเขียนบล็อก จึงหยิบอดีตตัวเองมาแฉ

เท้าความกันซักนิด ครั้งแรกที่ได้แตะ Photoshop คือสมัย ป. 5  นั่นก็คือราวๆ 6 ปีที่แล้ว

ตอนนั้นไปเรียนเสริมฟรีๆกับครูฝึกสอนท่านหนึ่ง เนื่องจาก

ปิดเทอมไม่มีที่ให้อยู่ ห้องสมุดประชาชนก่อสร้าง (ที่สิงสถิตย์ทุกปิดเทอม)

แม่ไม่อยากให้ไปอยู่ เลยให้เรียน ทุกบ่ายโมง ถึงเย็นๆ 
ตอนนี้เราลืมชื่อครูไปแล้ว ขอโทษนะคะ T T

 

งานแรกที่ครูสอนคือ ทำภาพนู้ด! (สร้างสรรค์ชิมิเคอะ) กับ PS 5

ให้หารูปการ์ตูนมา เหตุผลที่ว่ามันทำ้ง่ายดี  ตอนนั้นเป็นโรค ขายหัวเราะ มหาสนุกลิซึ่ม

เลยเอามาแสกนเป็นมุขสุภาษิตสอนหญิงละมั้ง ของพี่หมู ช่องเดียวเต็มหน้า

รูปกระเทย...

แล้วเราก็จัดการใช้ stamp tool ป้ายมันซะ....

ถึงจะเละโคตรๆก็ตาม แต่มันก็ทำให้เราหัวเราะจนน้ำตาเล็ดน้ำไหล แล้วก็เริ่มชอบ photoshop

จนดันทุรังเอามาลงที่บ้าน

 

แต่ไม่นานโรงเรียนก็เปิด เราก็ต้องมาเรียน Word  Excel  ตามหลักสูตรกันต่อ = =''

จากนั้น แถบจะไม่ได้แตะ photoshop อีกเลย เนี่องจากโหลดนานกว่า paint ...

(ดูเหตุผลมันสิ)

 

จากนั้น ม.1

หลังจากท่านพ่อประโคม Adobe set แถมพวกตระกูลแฟลช ดรีฟวีเวอร์มาลงเครื่อง

(ชื่อค่ายอะไรแล้วนะ)

แล้วก็ซื้อหนังสือสอนทำ Flash 5 ทำเว็บด้วย Dreamweaver มาให้

บวกกับกระแสเกมแฟลชที่รุ่งมาก

ด้วยอาการว่างจัดจากปิดเทอม (อีกแล้ว) จึงลองเล่นทั้งหมด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มาก

ได้แฟลชติ๊งต๋องมา 10 กว่าอัน 

เพราะไม่เข้าใจว่าเขียนสคริปคืออะไร(วะ)แฟลชจึงหัวเน่าไปโดยปริยาย

 (แฟลชปัญญาอ่อนยังอยู่เลยอ้ะ กร้ากกกกกกกกกกก)

แล้วก็ที่ภูมิใจมากตอนนั้น คือสร้างโฮมเพจให้หมาตัวเองสำเร็จ (ฮา แทนที่จะทำของตัวเอง)

ตอนนั้นใช้พื้นที่ของ thai.net ที่เจ๊งกระบ้งไปแล้ว น่าเสียดาย

 

ในหนังสือสร้างเว็บ เราอ่านหน้าแรก จนหน้าสุดท้าย

จะข้ามไปก็เรื่องเขียนสคริปเนี่ยแหละ เพราะตูไม่รู้จัก!

ช่วงแรกๆจะเป็นพวกสร้างพื้นหลัง ปุ่มเป๋ม เฮด พวกนี้

ซึ่งใช้ PS ทั้งหมด ทำให้สกิลมันพุ่งขึ้นมากช่วงนั้น

น่าเสียดายที่เราลบออกไปหมดแล้ว...

 

จากนั้นก็จับบ้างไม่จับบ้าง ตามสไตล์คนเป็นงูๆปลาๆ 

แม้จะซื้อหนังสือสอน PS มาจริงๆเล่มเดียว

แต่ในนั้นก็ไม่มีอะไรมากไปกว่าการปรับรูปภาพเท่านั้น

(มันไม่ใช่แบบที่อิชั้นต้องการตอนนั้น+)

 

จากนั้น ม.2 เทอมสอง เรารีเทิร์นเล่นบอร์ดโรงเรียนอีกครา  และพบกับ เพื่อนตัวฉกาจ

ที่บ้าไอดอล บ้าเด็กๆ บร้าๆๆๆๆๆๆๆๆ บ้าที่สู้ด!   ในตอนนั้นเขามีนามว่า Maize* 

ห้องเรียนห่างกันเพียงกำแพงกั้น กับกลุ่มเพื่อนที่ชอบนักร้องเหมือนกัน

ผู้ที่มี signature และ avatar สวยมากกกก คนนึงในบอร์ด

และยังมีรุ่นพี่นามว่า Junno* ที่มีซิก และ อวาต้าที่งามโคตร

เราจึงเข้าไำป ขวางโลก!  (สมัยนั้นเหมือนกินเอ็มร้อยไม่เขย่าขวดมาก ทำไปทำไมวะ)

ด้วยการใส่กระแสโคนันเข้าไป ด้วยความคลั่งจัดมาก

จึงใช้สกิลอันต่ำต้อยทำให้ซิกเราสวยบ้าง...

 

 

รูปของกระจุกกระจิก เอามาจากเว็บพวกสร้าง pixel doll ทั้งน้านน

จำได้ว่าโมมันถามว่า "ถนนที่ไหนวะ"

 

แอ๊ดว๊านนนนซ์ ขึ้นมาอีกนิส

  ตอนนั้นนี้ อิชั้นกับไมเซะ เหมือนคนตีกัน เหมือนเอาคีย์บอร์ด เอาเม้าท์ฟาดหัวกันเลยแฮะ ....

ไปๆมาๆ ก็เริ่มที่จะคุยกันมากขึ้น 

จนเป็นว่า เราก็ติดไอดอลเหมือนกันซะอย่างนั้น!!!

วงที่ว่าคือ Berryz Koubou และวงที่ตามมาติดๆ ที่เราตามมาตั้งกะยังไม่เดบิวต์ C-ute 

 

รูปนี้แหละ ตกหลุมรักอย่างจัง 555 ไมมิ อายุ 14 !

 

(ทำไปได้ ปวดตาตายห่ะ)

 

ตอนม.3

จากนั้น งานพิมพ์ มีด่งมีเดีย ก็เข้าเราหมดเลย

ทำงานส่งอาจารย์บ้าง ทำซิก ทำบล็อก ทำวอลล์อะไรไปเรื่อยๆ  

หาสไตล์ใหม่ๆให้ตัวเองบ้าง 

บัตรงานปัจฉิมก็น่าจะถูก

หิวเงินค่ะ ล่อลวงคนมาเพ้นต์เสื้อ

(ที่จริงเอาเงินไปหุ้นกับน้ำแดงโซดาได้กำไรเนาะๆมาตั้ง 60 บาท)

 เป็นครั้งแรกเลยที่ได้จับ Illus...

งานที่เราทำของ Berryz หายหมดเลยต้องเป้นตอนที่เราเคลียร์เครื่องแน่ๆ

หลังจากนั้น ก็เริ่มมาสนิทกักับไมเซะเรื่อยๆ พูดจากัดกันบ้าง ปกติ๊!

พอจะขึ้นม.4 เราอยากให้ไมเซะอยู่ชุมนุมคอมกราฟกับเรามาก

แต่เขาเลือกที่จะไปเชียร์ก็แล้วแต่คนจะเลือกแหละเนอะ ^^

ปัจจุบัน รักมันมากค่ะ  แทบจับมันไปทอดกิน ด้วยความหมั่นไส้ 5555+

ปัจจุบัน มันยังทำงานสวยเกินหน้าตูอยู่ดี 555555555+

ปัจจุบัน มันติดบางมดแล้วค่ะ   ยินดีด้วยเว้ยยยยยย T T

(แล้วตรูล่ะ!)

 

มาลงงานล้วนๆดีกว่า

 

เลือกคู่สีได้ห่วยบรม..

ตอนนั้นเราชอบจับคู่สี .... กับสีเหลืองอ่อนมาก ใช้ตรรกะ เหมือน...

(มันไม่ใช่้เลย T T)

เริ่มจับคู่สีตามสีในดินสอสีคลอรีน

เข้าสู่โหมดเรนโบว์ ชอบช่วงนี้มากๆเลยล่ะ มันสดใส และบ่งบอกความบ้าของเราดี

แต่ใช้นานๆก็ไม่เวิร์คหรอก ต้องหาแนวใหม่ 555+

ก่อนวันเกิด

 

 หลังวันเกิด

 กราฟฟิกล้วน รูปไม่ต้อง

 พื้นหลังบอร์ดที่เราใช้เป็นสีเทาค่ะไม่ต้องงง =w=

 

 

 เริ่มขี้เกียจทำ BG

ช่วงนั้นบ้าสาวๆ และ สาวหล่อมากๆ!

  ทำงานแบบนี้ดีไปอย่างที่ ความน่ารักของบุคคลในภาพ ชูโรงไปก่อนแล้ว..

 

 ยุคเสื่อม (มาก)

 

ทนไม่ได้กับการเป็น kataomoi~~ (รักข้างเดียว)

 คุกๆๆๆๆ

 

ไม่พอ ยังจะเผาเพื่อนอีก

 

  อันนี้ไม่ได้เตี๊ยมนะ ถ่ายไปเล่นๆแล้วมาผูกเรื่องเอง555+ (โหมดบ้าจะทำอะไรแบบนี้ง่าย)

 

 

ตอนนั้นเราไม่มีกล้องดิจิตอลใช้เลย แต่แม่ก็ซื้อมือถือ ไอ๋โมบ๊าย 902 ให้

8 ล้านพิกเซล  โอ้วววก็อดดด มันส่งมาเพื่อนข้าพเจ้าแต๊ๆ (กราบแม่งามๆ)

เราเห่อมาก มันดีกว่ากล้องดิจิตอลรุ่นเก่าๆมากโขเลยล่ะ

จากนั้นเราก็เริ่มหัดถ่ายรูป มุมเแย่ๆเยอะมากช่วงแรก ก็ต้องฝึกกันไป๊

 

ชื่อสิ้นคิดมาก

 

นิ้วตัวเองมันยังถ่ายยยยย!!!

 ทะเลแสนงาม

 

แอบคิดนะว่า ถ้าเราไม่มีบรัช ไม่ตายเลยเหรอวะเนี่ย

เลยเลิกโหลดบรัชมาพักใหญ่แล้ว

(ในเครื่องมีประมาณ 400 MB เอามาสร้างบ้านพี่เหรอครับ = ='')

 

รูปที่ใช้เป็นอวาต้าตอนนี้ กับ ซิก

(เริ่มใช้คู่กับ so busy)

 

สวยวันสวยคืนจริงลูกเอ้ยยย

 

ส่วนธีม exteen ที่เคยทำมาทั้งหมดก็

(แมว + ถ้วยกาแฟ ใช้ pen tool เหลี่ยมมั่กม๊ากกก)

สีแสบทรวง 

 

ที่จริงมีอีกนะ แต่เดี๋ยวโหลดโหดเกินไป 

พอแต่เพียงเท่านี้แล้วกันน้อ

ตอนนี้เราเขียนพวกสอน Photoshop ให้น้องๆในชมรม และคนอื่นๆได้อ่านกันที่นี่

CG ROAD

ใครมีอะไรเพิ่มเติมบอกกันได้จ้า จะอัพเร่ืองกราฟฟิกล้วนๆแอดไว้ไม่เสียหายน้อ

 

เราไม่ได้อยากออกตัวว่าเก่งอะไร แต่อยากเล่าเรื่องของเรา

เพื่อจะเป็นประโยชน์กับใครได้บ้าง

ว่าการที่เราจะเริ่มทำอะไร มันไม่ได้มีใครเก่งมาตั้งแต่เกิด

มันต้องฝึก ต้องใส่ใจ ต้องรักที่จะทำมัน แล้วเราก็จะได้ในสิ่งที่เราต้องการ

แสวงหา หาแรงบันดาลใจ แค่คำพูด เพลง ภาพต่างๆ แม้แต่ท้องฟ้ายามเช้า

ก็มาเป็นงานของเราได้ทั้งนั้น แล้วแต่เราจะหยิบมันขึ้นมาใช้

รูปที่เราทำ งานที่เราสร้าง มันไม่มีคำว่า มันหมดแล้ว มันพอแล้ว จบแล้ว

แต่มันอยู่ที่เรา ว่าเรายังจะทำมันต่อไปไหมอยากจะทำให้มันดีขึ้นต่อไปไหม

ฝีมือมันพัฒนาได้ไม่สิ้นสุด จนกว่าคุณจะพูดว่า

โปรแกรมนี้ไม่สามารถทำงานอย่างที่คุณต้องการได้แล้ว

ถึงตอนนั้นก็จับพู่กัน ดินสอวาดเองโล้ด

ดั่งคำพูดที่ว่า " คุณผู้หญิงอย่าหยุดสวย

เราก็จิ๊กมาใช้้ว่า

" งานกราฟฟิกไม่มีวันหยุดสวย " (น่าน จะโดนเก็บค่าลิขสิทธิ์ไหมเนี่ย)

 

และอยากฝากไปถึง

คนที่เคยเอารูปของคนอื่น กราฟฟิกก็ดี แฟนอาร์ต

รูปถ่าย หรื่ออื่นๆ แล้วแอบอ้างว่าเป็นของตัวเอง

เพื่อให้คนอื่นๆยอมรับ หรืออยากจะดัง

เราขอบอกว่า ถึงคุณจะได้ชื่อว่า เมพ เทพ บร๊ะเจ้า อะไรก็ตามแต่

ถ้าคุณไม่เริ่มทำมันด้วยตัวเอง ฝีมือคุณก็ยัง " ไก่เขี่ย " ต่อไป

มือของคุณไม่ได้สร้างมันมา คุณหลอกตัวเองไม่ได้หรอกนะ

ถึงคุณหลอกคนอื่นได้

แต่ไม่มีใครมานั่งจำทั้งปีทั้งชาติว่าคุณเมพขนาดไหน

แต่สิ่งที่คุณทำการที่คุณไปแอบอ้างงานคนอื่น

ด้วยมือของคุณเอง จะจำติดตัวคุณไป

จนถึงวันสุดท้ายของชีวิตน่ะแหละ

น่าภูมิใจไหม๊ล่ะ...

 

 


ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาชมงานนิทรรศการของเรานะคะ ^^

ปัจฉิมลิขิต* คราวหน้าจะเอารูปจากไปปลูกป่าชายเลนมาฝาก ยิงไป 200 รูป เพื่อนด่าเยิน

                   ขอบคุณนังไมเซะ หรือ ดุ้ก เพื่อนที่รัก ถ้าแกไม่ตีกันกับชั้นด้วยงานกราฟฟิก
                   ป่านนนี้ชั้นยังคงฝีมือง่อยเปลี้ยแน่ๆเลยล่ะ

สุดท้าย ชอบก็คอมเม้น ไม่ชอบก็คอมเม้น เฉยๆ ก็คอมเม้นค่ะ =w=

edit @ 30 Aug 2009 11:32:06 by @o*Tangmae*o@